ZIEN EN VERBINDEN
MONIQUE DUKKER, MARGUERITE FELD, BRECHT LANGHOUT, ROSA NAVARRO
Wederom een groepsexpositie die aan de wanden bij WG KUNST hangt en de ruimte op de vloer vult. Wanneer ik de zaal binnen kom valt me de onderlinge harmonie op die er tussen de ten toon gestelde werken hangt. Het kost soms enige moeite de verschillende kunstenaars van elkaar te onderscheiden. Het werk hangt ook door elkaar heen. Het moet een groep zijn die reeds lang met elkaar werkt. Pas na de bezichtiging lees ik de tekst die op de website van WG KUNST staat en die verklaart wel enigszins de overeenkomst in het werk van deze kunstenaars. HOE VERHOUDEN WIJ ONS ALS KUNSTENAARS TEGENOVER DE NATUUR ? Daar gaat deze expositie over. Maar het wordt niet direct duidelijk hoe deze thematiek in de verschillende werken zichtbaar wordt. Misschien na een toelichting van een van de kunstenaars maar deze middag is er geen van hen aanwezig. Ze hebben op tijd alles ingericht. Ik ben gewoon te laat.
De onderlinge harmonie valt vervolgens wel direct op en ook dat het over de natuur gaat. Direct na binnenkomst loop ik langs een rij aardewerken die op een stengel een schelp dragen. Ik zeg stengel maar dat is het niet. Het is ijzerdraad maar in de context van het werk oogt het als een stengel waarop een schelp groeit. De schelpen zijn beeldschoon. Je denkt haast dat ze ook door Brecht Langhout zijn gemaakt maar het is de natuur zelf die ze heeft vorm gegeven.
Ernaast liggen stapeltjes glanzende stenen. Ook die lijken door de natuur te zijn gevormd, denk je dan, maar die zijn dan weer gemaakt door de kunstenaar zelf.
Ernaast hangen 2 cyanotypieen van Rosa Navarro. Van haar is er op deze expositie het meest te zien. Werken op papier. Eindeloze ronde donkere vormen die over het papier kringelen. Zoals een levend proces in de natuur. Geen enkel kringetje is hetzelfde. Het oogt organisch. Ook al zie je niet direct natuur. Maar uit de toelichting lees ik later dat het groeien onder de grond bij het leven hoort, ook al zie je het niet. Ik wandel weer verder. Zoals gezegd hangt de kunst van deze kunstenaars door elkaar heen. Je komt dus werk van hen tegen waarvan je eerder op deze expositie ook al iets gezien hebt. Het ondersteunt de samenhang die tussen hen bestaat.
Even verderop zie ik aan de wand 2 werken waarvan in eerste instantie niet direct duidelijk is waar je naar kijkt. Later lees ik dat het om cyanotypieen gaat. Het procedé ken ik niet goed en ik kan het deze middag ook niet vragen. Het lijkt me een procedé waarbij stoffen of zuren gemengd worden met fotografisch werk. Zo ziet het er althans uit. Het levert boeiende voorstellingen op waarbij je zo nu en dan een stukje van de realiteit waar kunt nemen, daar waar je opeens een gedeelte van een foto ziet. Toch ogen ze op afstand vooral abstract. En zo worden ze in die zin ook kunstzinnig van aard. Door de zaal heen ontwaar ik later nog meer werken van de kunstenaar die op de zelfde wijze vervaardigd zijn maar dan in een kleiner formaat. Sommige hangen, andere liggen op een plateau. Het is werk van Marguerite Feld.
In die zelfde hoek maar dan op de grond ligt een grote ronde vorm, geweven van textiel. In het midden staat een steen. In het weefsel zwarte draden die alle kanten oplopen. Later hoor ik van een collega dat de kunstenaar in een eerdere fase de stof andersom had liggen. Waarbij de draden veel minder wild alle kanten opgaan zoals in deze versie. Ik zie wel gelijk hoeveel beeldender deze drukte van lijnen, kris kras door elkaar heen, in deze versie is. Het is ook werk van Navarro.
Er tegenover, aan de tussenwand die aan de ramen grenst, ook werk van Navarro. Hier zien we sculpturen van klei maar ook werken van papier en een aantal cyanotypieen. Navarro heeft zo te zien het meeste werk geleverd aan deze expositie.
Wanneer ik in de achterzaal kom en langs de blinde muur loop zie ik daar opeens werk van een andere orde hangen. Alsof dit werk in een andere sfeer is ontstaan. Geschilderd werk waarop steeds zwembaden te zien zijn. Baden die meestal bij royale woonhuizen te vinden zijn. Luxe baden die welvaart uitstralen maar die hier misschien vooral kritisch bedoeld zijn.
Als een misplaatste luxe die in een wereld vol narigheid niet past. Maar ik besef dat ik hier, bij het ontbreken van informatie, zelf aan het fantaseren ben gegaan. Een zwembad hangt in zijn eentje aan de wand die er haaks op staat. Het is bovendien het kleinste werk. Wat het betekent weet ik niet maar het oogt sympathieker dan zijn broertjes en zusjes. De kunstenaar heet Monique Dukker.
Ik ga de hoek om en loop langs de achterwand die weer naar de ramen loopt. Daar hangen gebreide vormsels. In ieder geval van textiel gemaakt. En van vleugels die bij vogels horen.
Het vormt een buitengewoon beeldend geheel met elkaar. Maar misschien ben ik zo enthousiast omdat de kunst van stof nog betrekkelijk jong en nieuw is. En wat ben je dan verrast door de resultaten in dat stoffelijke materiaal. Tot mijn verbazing blijkt ook dit werk van Brecht Langhout te zijn. Zij maakte ook de schelpen met een onderbouw van keramiek.
En even verderop zie ik twee 2 werken waar ook vleugels aan zitten. Veel grotere objecten waar wol in vele verschillende kleuren omheen is gewonden. Wat zien ze er opwindend uit. Omdat het even verderop staat hoor ik pas later dat het ook werk is van Brecht.
Ondertussen passeer ik weer zo’n grote cirkel van textiele stof die daar op de grond ligt met dezelfde wilde lijnen erover heen. maar nu in een andere, zachtere kleur. En met in het midden zo’n stenen vorm. Werk van Navarro.
Nog 2 werken moet ik vermelden zonder precies te weten van wie het is. Een wollen werk in de kleur van gewassen wol. Met golvingen in het weefsel. Als een schaap ligt het daar. Het hoort, denk ik, ook bij het werk van Brecht Langhout. En misschien ook wel die 2 staven, noem ik het maar, die daar ook ergens staan. Het oogt als kleurige steen die mooi gevormd is. In de verte lijkend op vingers, maar zeker weten doe ik het niet. Misschien wil ik nu alles op deze expositie begrijpen als door de natuur geïnspireerd . Het zou ook nog van gips gemaakt kunnen zijn. Vormsels die mooi gevormd zijn maar die niet direct aan de levende natuur doen denken. Maar daar kan ik me in vergissen.
Tot slot zijn er op het einde van de zaal, richting raam, opnieuw cyanotypieen van Navarro.
Ik ben verbaasd over de saamhorige werking van al dit werk. Natuurlijk, wanneer je het werk van kunstenaars door elkaar heen een plek geeft is het lastiger om te zien wat van wie is.
Zeker als er nog geen naam bij vermeld staat. Maar hier denk ik dat ook de overeenkomst en het bij elkaar aansluiten een belangrijke achtergrond vormt voor de wederzijdse harmonie.
Als dan ook nog werken van dezelfde kunstenaars in verschillende materiaalsoorten zijn gemaakt ben je zo nu en dan verrast om te horen door wie het is gemaakt. Maar zulke verrassingen zijn eigenlijk alleen maar verhoging van de opwinding dus daar is niets mis mee.
Wel hoop ik het werk van alle kunstenaars besproken te hebben maar daar ben ik niet heel erg zeker van. Excuus als ik iemand vergeten ben. Maar genoten heb ik wel !
Kees Hordijk
Geef een reactie