SPOREN VAN GETIJDEN
Als je de zaal van WG KUNST binnen komt weet je even niet wat je ziet. Zeker, je ziet kleuren, dat is wel duidelijk. Maar waar gaat het over ? Wat zie je precies ?
Kleuren die verbleken. Vaag en abstract. Even verderop wel iets wat je herkent. Grote stenen die je aan de noordelijke kust in Frankrijk vindt. Hier en daar zelfs bloemen die de stenen versieren. Maar de vage contouren overheersen.
Gelukkig spreek ik de kunstenaar daar in de galerie. Ze zijn nog aan het inrichten. De werken liggen op de grond, klaar om opgehangen te worden. Ook ligt er een tekst met wat uitleg over wat je hier ziet in deze expositie. Langzaam begin ik te begrijpen waar ik naar kijk. Vast gelegd op papier maar in werkelijkheid is alles in beweging wat hier te zien is.
De zee bijvoorbeeld. Altijd in beweging. Grotere of kleinere golven. Water staat nooit stil. De golfslag kan wild zijn of rustig maar bewegen doet ze altijd. Een afdruk van deze beweging vinden we op de hoge kust waar het wassende en dalende water zijn afdruk heeft nagelaten op de achter gebleven rotsformaties. De stijl oplopende rotsen in de Côte d’Opale. Het gebied in Frankrijk waar wij als Nederlanders La Douce France binnen komen rijden. Een buitengewoon boeiend landschap. Juist door al die beweging die er plaats vindt en de afdruk die het blijvend achterlaat. Of blijvend, zo blijvend is het niet. Door de tijd heen veranderen de afdrukken die de zee aan het land heeft meegegeven. Langzaam verkleuren ze door de golfslag.
Als een doorgaand proces van beïnvloeding. Golf na golf kleuren de golven de rotsen langzaam in organische tinten die aan een wederzijdse omhelzing doet denken tussen land en zee. Een intense uitwisseling. Heen en weer gaande golven die steeds maar weer de rotsen raken en die er kleuring aan geven in een voortgaand proces waar nooit een einde aan komt.
Ik begrijp beter hoe de kunstenaar gegrepen is door dit proces. Deze voortgaande beweging en verandering. Deze altijd maar doorgaande wederzijdse omhelzing die een levendige afdruk achter laat. Maar hoe breng je dat met verf in beeld ?
We zien uiterst vage voorstellingen met verbleekte verf, afdrukken op de rots voorstellend. We zien ook bloemen die net boven het zeewater uitkomen. Ik denk dat het foto’s zijn maar zeker weten doe ik het niet. De gele kleur lijkt op verf, zo helder steekt hij af bij de grijze omgeving.
Later hoor ik van de kunstenaar dat de foto’s deels het onderwater gebeuren en deels het bovenwater gebeuren afbeelden. Vandaar de vervaging.in het beeld. Ook krijgt het zeeleven veel meer kleur door aanhangende beestjes, wormen en andere kruipsels die net boven het zeewater uitkomen.
Het meest verbazingwekkend vind ik hoe levendig hier een wereld wordt afgebeeld die alsmaar in beweging blijft en in verandering terwijl de materialen waarmee dat op doek bereikt wordt toch statisch zijn en niet veranderen.
Het is de kunstenaar gelukt om deze levendige wereld op papier in beeld te brengen.
Ze moet wel gefascineerd zijn geweest door al die natuur waarin ze langdurig verbleef en waar ze als maar getuige was van al die voortgaande verandering en beweging. Als je iets heel erg boeiend vindt dan blijf je proberen de essentie ervan te vangen en vast te leggen. Dat is deze kunstenaar aardig gelukt.
Kees Hordijk\
Geef een reactie