Kees Hordijk over ROZE

 

ROZE VERTREKT

 

Een gebeurtenis van belang. Iets wat zich maar een keer in de 27 jaar voor doet. Zolang is ROZE al verbonden aan WG KUNST. Je zou kunnen zeggen dat hij een beetje het gezicht van de galerie is geworden.

Roze, de immer glimlachende aanwezige in de zaal van WG KUNST. Maar soms kon hij ook een beetje streng kijken. als je iets niet goed had gedaan. Zelfs dan echter kreeg je op een vriendelijke manier feedback. Eigenlijk is het ondenkbaar dat hij vertrekt. Zo lang al in functie. Iedereen heeft hij zien komen. Niemand was erbij toen hij kwam.

En nu vertrekt hij. En laat een gat achter want wie kan dat zo snel opvullen? Wie heeft de ervaring die hij heeft? Maar goed, we moeten eraan wennen. Hij vertrekt, gaat met pensioen. Verlangt naar wat vrije tijd. We laten hem echter niet stilletjes vertrekken. We maken er een feestje van. Uit dank voor zoveel jaren toewijding voor de goede zaak. De kleur ROZE is overal in de feestzaal duidelijk aanwezig. Natuurlijk zijn er nuances in het ROZE. Dat zie in de feestzaal overal om je heen. Soms neigt het naar het paars. Dan weer lijkt het een beetje oranje te zijn. Zoals ROZE ook zijn verschillende kanten heeft en dat zo nu en dan liet merken.

Maar overwegend kun je toch zeggen dat deze zaal uitbundig laat zien hoezeer ROZE gewaardeerd wordt vanwege zijn bijdrage aan  WG KUNST. Niet alleen al het ROZE getuigt daarvan. Ook en vooral de werken zelf die verspreid over de zaal een eerbetoon geven aan 27 jaar leiderschap van ROZE

Wandelend door de zaal kom je van alles tegen. Schilderijen, bouwsels, textiel, metalen rasters, een video, noem maar op. De creativiteit spat er van af. Het is teveel om alles op te noemen. En oh ja, de prijs is sympathiek. De werken kosten op zijn hoogst 750 euro. Ik loop door de zaal en zie een paar werken waar ik graag iets over wil zeggen. Als eerste noem ik natuurlijk het portret van ROZE, geschilderd door Alexandra Timmer, dat ergens bij de ingang hangt. Zijn blik verraadt het positieve in zijn gezicht maar in de verte zie je ook een beetje twijfel die hij vaak gevoeld moet hebben bij de vele, onverwachte gebeurtenissen waar hij niet altijd greep op had.

Een aantal werken herken ik direct en weet wie ze gemaakt heeft. Een houten frame waarin licht schijnt. ROZE licht natuurlijk. Ik herken de hand van Luitzen Zandbergen. Even verderop zie ik een bekend handschrift in verf. Een vierkan doek waarop drie brede banen grof geschilderde verf lopen. Uiteraard in tinten grenzend aan het ROZE. Het moet wel van  H.F. van Steensel zijn.

Ergens anders in de zaal kom ik haar werk nog een keer tegen. Een video laat een paar schoenen zien. Langzaam worden de pijpen van een spijkerbroek opgetrokken en komen er roze sokken onder tevoorschijn.

Geestig !Zo nu en dan ben ik geïmponeerd. Door de twee aardewerken vazen. Ik noem ze maar zo

Ook al zijn het, geloof ik, geen vazen. Objecten kun je ze beter noemen. Maar ze zijn mooi en er is met toewijding aan gewerkt.

Een kleurige papegaai die net buiten de werkelijkheid kleurt vanwege het feest voor Roze.

De lijst is in het paars. Even verderop een ingenieus tafereel in aardewerk, gekleurd ook weer, waarin vruchten worden afgebeeld. Levendig en suggestief.

Bijzonder zijn de teksten van Toon Tellegen. Hij vertelt zijn korte verhalen in een houten bak waarin ook een prachtig keramisch werk ligt van een haas. De oren zijn heel lang. Zoals het hoort bij een haas. De huid is wit met roze lijnen erover heen. Ze liggen daar zo gezellig bij elkaar in die eenvoudige kist. Als in een familieverband. En misschien is het ook wel familie van elkaar.

Een opvallende installatie wordt gevormd door een hoeveelheid flessen waarin een roze vloeistof zit. De flessen zijn door dunne slangen met elkaar verbonden. Wat het betekent weet ik niet. Maar het maakt wel indruk. Geeft het de souplesse weer die ROZE al die jaren heeft moeten betrachten om de galerie harmonieus te laten functioneren? Hier wat vloeistof weg laten vloeien en daar er nog wat bij. Allemaal in het kader van de lieve vrede.

Een indrukwekkend beeld is van snoep gemaakt. Van die kleurige vierkante blokjes.

Ze zijn samengevoegd tot een indrukwekkend persoon die stellig heel zoet proeft en lekker smaakt.

En oh ja, een ander werk moet ik zeker vermelden. Een kastje, zeg maar een boudoir, om jezelf op te maken. Het is geheel van kleurige stof gemaakt, bedekt met schapenwol. Ik zie lipsticks staan en poeder en alles wat een opmaaktafel siert. Wat een schoonheid, of liever wat een verbeeldingskracht. Het oogt overtuigend ook al is het van textiele stoffen gemaakt.

Beeldschoon vond ik ook een stoffen hoofd wat tal van kleuren draagt. Samengesteld met allerlei verschillende stukjes stof. Alsof er stukjes gebreide of gehaakte stof uit geheel verschillende lappen zijn geknipt. En toch zag het hoofd er mooi uit.

Een bijzonder werk vond ik ook een draadraam van een vierkante meter waarin hele dunnen metaaldraden hun weg vinden. Als een spinnenweb. Pas later lees ik de tekst die erin staat.

“Alles”. De fijne draden zijn ook weer in kleur uitgevoerd. Wat kan metaal soms iets toevoegen aan ons arsenaal van materialen.

Even verderop een curieuze verschijning temidden van al deze kunstuitingen. Een foto van een gesoigneerde man die een kopje koffie drinkt. Zijn kleding is bijzonder flatteus en van een middeleeuws karakter, maar hij zelf oogt erg hedendaags. Het roze kleurt zijn wangen en nagels. Een verfijnd heerschap maar wel ijdel zo te zien.

 

Wat moet ik nog meer beschrijven? Het is zelfs teveel om op te noemen,

Misschien dat kleine paneel. Er zit een lijst omheen. Op het paneel een stuk of zeven houten blokjes die ieder voor zich iets voorstellen. Maar als kijker moet raden wat hier verteld wordt. Toch is het in zijn eenvoud beeldschoon. Je zou het zo in je kamer willen hangen. Zonder het verhaal te kennen van wat zich daar heeft afgespeeld.

Kunst kan je zo treffen. Juist als de eenvoud er vanaf spat. Maar ook als het ingewikkeld oogt.  Ik eindig met dit eenvoudige plankje waar ik net over schreef.. Het lukt nooit om alle kunst die hier hangt te beschrijven. Ik hoop dat u gaat kijken en de liefde voelt opborrelen voor wat werken. Mijn oordeel is subjectief. U zult vast andere werken waarderen. Dus ga kijken. Zo’n expositie als deze komt slechts een keer in de 27 jaar voor. Haast je naar WG KUNST. Het is absoluut de moeite waard!