CHIEL VEFFER en JANTIEN KAHN, EEN PAAR APART
Na een paar weekendexposities is er nu weer een expositie die wat langer blijft. 9 dagen om precies te zijn. En het is een expositie van twee kunstenaars. Chiel Veffer en Jantien Kahn. Zij met beeldhouwwerken en hij met schilderwerken aan de wand. Niet zomaar twee willekeurige kunstenaars want na enig ronddwalen over deze expositie wordt me duidelijk dat er een speciaal verband tussen beide kunstenaars is. Er is veel samenhang tussen het werk van beiden en dat lijkt niet toevallig.
Zij exposeert haar beeldhouwwerk. Ronde vormen in donkere of grijze tinten. Ze staan overal op schappen door de ruimte heen. Hij heeft zijn werk opgehangen. Het oogt als schilderijen maar als je dichter bij komt zie je dat het een en al materie is die op het karton is aangebracht. Verschillende soorten materie wel te verstaan. Hier en daar lijken het haast bouwwerken te worden. Flatgebouwen, een soort van architectuur. Het werk van Chiel werd eerder in de galerie geëxposeerd. Al twee keer eerder. Haar werk zie ik voor het eerst. Beiden zijn op zoek gegaan naar de verhouding tussen materie en creatie.
De soorten materiaal waarmee Chiel zijn werk heeft opgebouwd varieert enorm. Tot aan de schillen van vruchten toe of een oud beeldje wat per abuis verbrand is. Maar de herkomst is soms moeilijk te achterhalen. Het is verborgen onder verf en ander materiaal. Op zijn doeken vindt een transformatie plaats. Het stoffelijke zie je nog wel. (Gelukkig wel want daarin schuilt zeker ook het bijzondere van zijn werk). Maar wat voor materiaal is moeilijk te zien. Veel karton, dat kun je wel zien. Van die platen met luchtvakken erin. En daar heeft hij zijn torens mee gebouwd. Maar veel van zijn werk is zo bewerkt dat je het niet gelijk herkent. Het biedt ruimte voor associaties, dat wel. En dan denk ik vooral aan de suggestie van ruimtes, gebouwen die in veel van zijn werken terugkeren. Chiel zou ook architect kunnen zijn.
Het werk van Jantien Kahn laat een vergelijkbaar proces zien. Zij brengt met haar werk ogenschijnlijk iets in beeld wat keihard lijkt maar bij beter kijken ga je twijfelen. Juist de vorm roept twijfel op. “Waar kijk ik eigenlijk naar” vraag je je af. Het is evident steen bij haar maar als je de lijnen volgt in haar beelden dan weet je het niet zeker meer. Je hebt neiging om de beelden van dichterbij te bekijken, om beter te zien hoe die draden in het werk zijn ontstaan. Het lijken draden van zachte stof die over de vormen zijn heen gevleid.
Een wonderlijke verwarring in soorten van stoffelijkheid en materialiteit. Beide kunstenaars hebben in hun werk gebruik gemaakt van materialen die op het eerste gezicht duidelijk lijken te zijn maar vervolgens tot verwarring leiden. En het kan niet anders dan dat daar een bedoeling in ligt.
Bij het kijken naar hun beider werk ontstaat er al snel verwondering. Over waar je nu eigenlijk naar kijkt. En door de abstractie die er in het werk schuilt komen er als vanzelf fantasieën op gang. Waar het werk aan doet denken. Fantasieën over wat het voor kan stellen. Hoe moeilijker het is om te raden wat het voorstelt des te meer ruimte ontstaat er voor de fantasie.
Wat ik fascinerend vind is hoe beide kunstenaars op zoek zijn gegaan naar de aard van het stoffelijke, de verschillende soorten van materiaal. En op die zoektocht zelf ook in verbazing zijn geraakt over zoveel variatie daarin. Daarbij komt dan tenslotte vooral de verwondering over het onbekende waar je in terecht komt. Die weg zijn de beide kunstenaars gegaan. Op zoek naar grensovergangen en verrassende ontdekkingen.
Kees Hordijk
Geef een reactie