GIMME SHELTER
Op zoek naar bescherming en veiligheid
Het komend weekend zien we een oude bekende terug in WG KUNST. 4 jaar geleden exposeerde hij ook in de galerie. Gerard Pouw. Ik herken de signatuur van zijn werk. Ogenschijnlijk grof getekende voorstellingen uit de natuur. Maar als je goed kijkt zie je hoe vaardig ze zijn getekend. Deze keer geen reeks van los van elkaar staande werken maar een samenhangend geheel. Er wordt een verhaal verteld in deze expositie. Een verhaal over de bedreigde natuur.
GIMME SHELTER heet de expositie en daar gaat het ook over. We zoeken met ons allen bescherming tegen de onheilspellende ontwikkelingen die onze wereld bedreigen.
Maar waar vind je nog bescherming wanneer vernietiging en geweld zo alomtegenwoordig zijn. Zodat er geen veilige plek meer op de wereld bestaat. Een oude neiging keert terug. Vluchten in de natuur. Ook al helpt dat niet meer. Maar toch…de natuur biedt een veilig heenkomen, daar willen we wel in blijven geloven.
De expositie biedt een voortgaand verhaal over deze dreigende wereld waarin we leven.
Grofweg bestaande uit drie onderdelen. Tekeningen, beelden van hout en doek en leporello’s. Eerst maar over de tekeningen. Getekende voorstellingen die aan de wand hangen. Meestal fragmenten uit de natuur. Planten, bloemen, knoppen. Grote vellen papier, grof getekend en met een donkere uitstraling als om de naderende dreiging in beeld te brengen. Wat steekt het rood dan prachtig af tegen deze donkerte. Een reeks van kleinere voorstellingen aan de wand dragen zwarte omlijstingen alsof het om dodenmaskers gaat. Evengoed zijn ze prachtig.
In het midden van de zaal staan er constructies van takken uit de natuur die bewerkt zijn met gips en karton. En die de vergankelijkheid in de natuur uitdrukken. Het werk wekt de indruk reeds bedekt te zijn met schimmel en aantasting. Vergane natuur zou je zeggen.
Verderop, tegenover de ingang, hangt een levensgroot karton. Je kunt zien dat het ooit een doos is geweest. Op het karton de voorstellingen van een slang en een roofvogel. En veel herfstbladeren. Ook zij lijken vooral uitdrukking te zijn van een naderende en onheilspellende toekomst.
In zwart en wit toont een ander karton ook een toekomstbeeld. Wat ooit een welvarende tuin was, behorend bij een welgestelde familie, toont nu een tuin die half vergaan is.
Een kerkelijk beeld waarvan het hoofd van Maria is afgebroken. De kerkelijke bescherming waarin ooit zo werd geloofd werkt ook niet meer kennelijk. Een andere voorstelling, daar vlakbij, biedt nog wel wat troost. Ook een voorstelling uit die oude geloofswereld. Hoe we kunnen schuilen onder de mantel van Maria. Een geloof dat al lang niet meer stand houdt.
Maar nog wel beleden wordt.
De boodschap is wel duidelijk over waar het hier om gaat. Over wat hier aan de wanden hangt. Een en al verlies aan gezonde natuur. Maar er is ook iets hoopgevends aan deze expositie. En dat is de kwaliteit van alles wat hier hangt en staat.
Daar werd ik buitengewoon opgewekt van. Wat een kwaliteit schuilt er in deze wat treurige expositie. Hoe goed zijn de tekeningen die er hangen. Hoe levendig. Zoals gezegd : ogenschijnlijk slordig maar als je goed kijkt buitengewoon vaardig en getekend.
Wonderlijk genoeg beleef ik veel troost aan deze enigszins pessimistische toekomstvisie.
Maar toch…troost vanwege de schitterende stijl van verbeelding die me opbeurt en opgewekt naar huis laat gaan, na mijn bezoek aan de galerie. De kunst redt me voor even van de neergang in de natuur en het verdriet daarover. Waarvan acte !
Kees Hordijk
Geef een reactie