REGIS CONCALVES
Dit weekend kunnen we genieten van de kunst van Regis Concalves. Braziliaan van geboorte maar al sinds zijn studie aan de kunstacademie woonachtig in Nederland. Toch meen ik het Zuid-Amerikaanse temperament in zijn werk te herkennen.
Ik ben dinsdagmiddag al vroeg naar de galerie gegaan, achteraf tevergeefs. Er staan langs de wand van de achterzaal al heel wat werken. De meesten in rode verf geschilderd. Slechts een enkele in een andere kleur. En daar wist ik niet zo goed raad mee. Zelf was de kunstenaar er die middag niet. Ik kon het hem niet vragen. Enigszins teleurgesteld ging ik naar huis, niet wetend wat ik van zijn werk moest vinden. Al die rode doeken met vage figuren erop met mannelijke geslachtsorganen.
De dag erop ben ik er weer en tot mijn verbazing raak ik nu opgewonden. Met name over al het werk dat in de andere zaal hangt, die bij de ingang van de galerie. Allemaal werk wat er gisteren nog niet hing. Voornamelijk portretten van vrouwen. Of zijn het hier en daar ook mannen ? Deze keer gelukkig in allerlei kleuren. En wat voor kleuren ! De gezichten zijn buitengewoon levendig geschilderd. Ze kijken je aan en communiceren met je, zo lijkt het wel. Ook de kleurstelling is indrukwekkend. Heftige kleuren, vlak naast elkaar, in een en het zelfde gezicht. Maar totaal niet ontregelend. Integendeel. Het lijkt wel of de kleurverschillen de levendigheid verhogen. Ze worden er levend van zou je kunnen zeggen. Trefzeker hangen ze aan de wand, alsof hier in de zaal een gezelschap bijeen is gebracht.
Ik spreek die dag gelukkig de kunstenaar even en hoor hoe hij juist de vanzelfsprekendheid van het naakt uit heeft willen drukken en niet de opwinding of ergernis die er zo vaak omheen hangt. Opvallend is in dat verband hoe de lichamen in de achterzaal haast lijken te verdwijnen in al dat rood. Waarin het naakt zijn niet eens opvalt. Zo gewoon kan naaktheid zijn.
Na enig rondlopen en kijken valt het me op dat er op menig doek een figuratie te zien is die aan Picasso doet denken. De hoekige lijnen die het lijf omgeven zonder verdere invulling. Opeens is er dan een andere invloed die zich doet gelden. Na het Zuid-Amerikaanse zie ik nu Spaanse sferen en wel die van Picasso. Heel duidelijk wanneer je het eenmaal ontdekt hebt. De kubistische kenmerken in het werk zijn hier en daar goed zichtbaar.
Even verderop zie ik collages. Op de gezichten zijn er stukken hout of textiel aangebracht. Wel als lichaamseigen bedoeld en ook zo door mij waargenomen maar toch tot je verbazing toevoegingen. Die zich vervolgens volstrekt voegen naar het beeld van het gezicht.
Wederom verrassend en origineel bedacht. Ik moet opnieuw denken aan Picasso. Hoe ook hij met zijn kunst de draak kon steken met de kijker.
Tot slot valt het pasteuze in zijn werk me op. Hier en daar zie je duidelijk de smeuigheid van de opgebrachte verf. Het worden haast beeldhouwwerken van verf. Stoffelijker kan het niet. En het draagt zeker bij aan de sprekendheid van de portretten.
Ik betrap mijzelf erop dat ik al haast een werk sta uit te zoeken, ter plekke. Zo aantrekkelijk ogen ze. En nog betaalbaar ook ! Maar ja, daar kun je natuurlijk van mening over verschillen.
Belangrijker is hoe overtuigend het werk van Regis nu bij me over me overkomt. Waarvan acte !
Kees Hordijk
Geef een reactie