DE KUNST VAN EEN TRIO
Je zou het haast als een samenspel van een groep vrienden kunnen zien. Zo saamhorig en eensgezind lijkt deze expositie tot stand gekomen. Luitzen en Wasco kennen elkaar al lang. Bert, die in Vlaanderen woont, hebben ze ooit leren kennen en nu vormen ze een soort van trio wat over de grenzen heen gaat.
Wat hen bindt is de humor en de relativering in hun kunst. Daaronder en daarachter zit natuurlijk heel veel toewijding. Want hun kunst komt heus niet spelend en terloops op doeken en panelen terecht. Toch valt direct de humor en relativering op wanneer ik die middag in de galerie binnenloop en zie hoe de expositie door de kunstenaars wordt ingericht. Het werk van Luitzen en Wasco ken ik al jaren maar het werk van Bert is nieuw voor mij.Wat ik direct bij het binnentreden zie is dat het werk van alle drie de kunstenaars goed bij elkaar aansluit. En tegelijkertijd voldoende verschillend is om de expositie spannend te laten worden.
Ik loop door de zaal heen om een eerste indruk te krijgen. Op een wand hangt het werk van Luitzen en Bert door elkaar heen maar het duurt even voordat ik dat door heb. Zo goed sluit het bij elkaar aan. Terwijl er toch echt verschil is bij nader inzien.
Het werk van Bert is figuratief en geschilderd op hout. Het laat situaties zien waarin mensen met elkaar bezig zijn. Hier en daar vallen er geslachtsdelen op die je echter gemakkelijk over het hoofd kunt zien. Ze zijn niet nadrukkelijk aanwezig. Meer als toevallige attributen die er nu eenmaal bijhoren. Het werk is ruig geschilderd en ademt de tijdgeest van nu. Geen precisie, geen verfijning, maar het leven tonen zoals het is. Zonder opsmuk. Een piemel is een piemel.
Het werk van Luitzen komt me wel bekend voor. Panelen of stroken hout om en om naast elkaar, die in een omlijsting zijn gevangen. Het geeft een buitengewoon decoratief effect. Je ziet dat het hout is. Je ziet ook de herhaling van de voorstelling. Alles heeft hij gemaakt uit stukken van fruitkistjes. Omdat je aan de houten randen ziet waar, door de nietjes, kleine gaatjes zijn ontstaan komt er leven in het werk. Er zit geschiedenis in en dat verhoogt de levendigheid nog. Leeftijd geeft een idee over het voorbijgaan van tijd, van ouder worden. Net als in ons menselijk bestaan waarin leeftijd en ouderdom zo’n belangrijke rol spelen. Het is allemaal nieuw werk wat hij heeft gemaakt. Maar dan wel van oude sinaasappelkistjes. Ook de onderwerpen variëren. Of liever het fruit dat staat afgebeeld.
Het werk van Wasco is ook wel bekend. Hij exposeerde regelmatig in WG KUNST. Zijn werk is echter minder toegankelijk. Het zijn gestileerde voorstellingen op vellen papier die hij heeft opgehangen. Hij laat deze voorstellingen aan ons een verhaal vertellen wat uit zijn brein tevoorschijn komt. Dat is niet altijd zo direct te begrijpen maar met wat geduld en aandacht komt zijn verhaal wel binnen.
Ooit plaatste hij er een paar vlakbij galerie WG KUNST (namelijk in de buitenkunstroute BinnensteBuiten) en wisselde elke dag de tekening die erin zat, zodat je een verhaal kreeg voorgeschoteld. Wanneer je er tenminste regelmatig langs liep want anders miste je een stuk van het verhaal. Een bewegend stripverhaal zogezegd.
Nu zijn ze hier alle drie aanwezig in een gezamenlijke expositie en de onderlinge harmonie en wederzijdse aansluiting is opvallend. Ergens in de zaal loop je een donkere ruimte in. In dit boudoir de bouwsels van Luitzen. Deze keer geen wandobjecten maar ruimtelijke lichtobjecten met zachte verbindingen die als meubels in deze kleine ruimte ogen. Ook schilderijen van Bert geven er een huiselijke inrichting aan die hier in die kleine ruimte ontstaat.
Aandacht moet ik ook geven aan het nieuwe werk van Wasco. Ik ben verbaasd als ik het zie. Zoveel groter in formaat en in een andere stijl: niet getekend maar geschilderd. En nog het meest veranderd qua sfeer. Hier is geen gestileerde voorstelling in lijnen op papier maar een groot schilderij waarop een verhaal wordt verteld over het leven van alle dag, van gewone mensen, in een alledaags bestaan. Een onderwater leven van vissen tekent zich voor me af. Een wereld waarin je zou kunnen leven bij wijze van spreken. Als vis dan. Herkenbaar en voorstelbaar. Nog wel wat raadsels in de voorstelling maar niet meer zijn karikaturen of stileringen waarin een zekere spot schuilt gaat over onze menselijke samenleving.
Als ik later naar huis loop bedenk ik dat alle drie de kunstenaars onze samenleving op een bepaalde manier aan de kaak stellen of op de hak nemen zo je wilt.
Om daarna vooral te laten zien hoe het misschien beter zou kunnen. Harmonieuzer, met meer saamhorigheid. Misschien nu nog geen werkelijkheid maar dan toch een verlangen ernaar.
Je ervaart een zekere relativering in hun werk over onze samenleving, misschien zelfs een bespotting, maar bij nader inzien presenteren ze in deze expositie misschien ook een voorstel voor een beter samen zijn. Een samenleving waarin je aan het spelen gaat met sinaasappelkistjes die vervolgens een prachtige voorstelling geven van een ideale maatschappij. Een wereld waarin het ideaal verbeeld wordt hoe het ook zou kunnen zijn tussen ons mensen.
Kunst die aanvankelijk wat spottend lijkt maar bij nader inzien bloedserieus is en ons een beter toekomstbeeld probeert voor te houden. Maar nu ben ik vast veel te hoogdravend. Voorlopig heb ik genoten van de kunst die hier gepresenteerd wordt en waarin veel van onze huidige, wat ruige samenleving, op een aangename manier getoond wordt.
Schoonheid kan ook ruig zijn !
Kees Hordijk
Geef een reactie