EERBETOON
De expositie die nu in WG KUNST hangt is een eerbetoon aan een overleden iemand. Mooier kun je geen afscheid nemen. Het is een manier om je gevoelens van rouw plek te geven maar ook om vergeten herinneringen op te halen. En vooral een eerbetoon. Ik lees haar naam op het affiche. Ella Pronk heet ze.
In de galerie zijn de man en een zoon van de overleden kunstenaar druk in de weer met het inrichten van de expositie. Ella was fotograaf. Opgeleid aan de kunstacademie was ze daarna heel haar leven bezig met het maken van foto’s. En daar zien we hier het resultaat van. Ze zou er stellig graag bij zijn geweest. Bij deze presentatie van haar kunst.
Wanneer ik de zaal binnen kom staan de foto’s nog langs de wand. Ik loop rond en bekijk haar levenswerk. Later in de middag hangt alles en krijg ik een beter overzicht over wat ze fotografeerde. Duidelijk wordt me dat ze een aantal lievelingsonderwerpen had die telkens terugkeren.
Het meest in het oog springend zijn de foto’s waar mensen op staan. Noem het maar gerust portretten want dat zijn het. Stille getuigen van een doorleefd leven. Het zijn portretten van bekende toneelspelers, van verklede vrouwen, van een paar heel mooi aangeklede mannen. Wat me het meest opvalt is de intensiteit waarmee de gefotografeerde in de lens kijkt. Het levert hele karakteristieke portretten op die veel zeggingskracht hebben. En ook sympathiek aandoen. Ella moet hier zeker een talent voor hebben gehad om zulke sprekende en doordringende portretten te maken. Deze foto’s zijn allemaal in zwart wit.
Een andere reeks van foto’s gaan over de rommelmarkt. Ik denk gelijk aan het Waterlooplein waar ik zelf zo vaak rondliep in die tijd. De tijd dat het nog het oude Waterlooplein was. Dat hele grote plein lag dan vol met spullen op de grond. Je herkent het goed op de foto’s die vrijwel zeker in die vroegere tijd op het plein zijn gemaakt.
Weer een ander onderwerp intrigeerde Ella kennelijk ook. Stenen beelden van heiligen. In tal van soorten en maten. En allemaal drukken ook zij emoties uit. Die stellig gaan over meer ernstige onderwerpen zoals hel en vagevuur. Ze moet er een passie voor hebben gehad. Er hangen er heel aantal naast elkaar.
Ergens hangen er ook foto’s van grafmonumenten. Of liever de restanten daarvan. Ella moet oog gehad hebben voor de vergane glorie die deze restanten nog altijd uitdrukken. In al hun aangetast aanzicht blijven ze waardige getuigen van een voorbij bestaan.
In de zaal bij de ingang vinden we ook foto’s in kleur. Opvallend zijn de beelden die in het donker bewegende lichten laten zien. Het moet de fotograaf gefascineerd hebben. Deze voorbij schietende kleurenstrepen. Soms herken je iets in de foto’s. Een vrachtwagen bijvoorbeeld. Maar ik denk dat ze hier vooral de werking van bewegende kleuren en licht heeft willen laten zien.
Tot slot nog een paar vertrouwde beelden die we allen wel kennen ook al is de tijd waarin ze genomen zijn al lang geleden. De sneeuw die de straten in Amsterdam wit kleurt en portretten van imposante bomen in het Vondelpark. Een ontroerende foto laat grafstenen zien die schots en scheef zijn gaan staan door de jaren heen. Ontroerend omdat de maakster nu zelf die weg is gegaan.
Kees Hordijk
Geef een reactie