MOVEMENTS
Weer een spannende expositie die een weekend lang de wanden van WG KUNST bedekt. Deze keer een expositie waar ik flink door in verlegenheid ben geraakt. Als ik in de zaal rondkijk weet ik niet zo goed wat ik met het werk van Robert Broekhuis aan moet, terwijl het tegelijkertijd veel indruk op me maakt. Het zijn voornamelijk wat grotere werken waarop een mengsel van figuratie en abstracte vormgeving te zien zijn.
Toevallig is de kunstenaar ook in de zaal. Ik spreek hem aan. Hij reageert enthousiast en vertelt over zijn kunst. Vooral over hoe hij het schilderen beleeft. Het onvoorspelbare ervan. De keren dat je telkens weer een nieuw doek pakt en moeizaam opnieuw begint. Terwijl andere keren de verf op het doek vliegt. Alsof het vanzelf gaat. Je moet je eigenlijk totaal overgeven aan het proces, zegt hij. Het komt goed of het komt niet. Inspiratie is niet te sturen, je moet je er aan overgeven.
In zijn eigen woorden zegt hij het als volgt; “Het werk van mij beweegt zich op het snijvlak van figuratie en abstractie. Een aanpak die figuratieve elementen behandelt alsof het abstracties zijn, waardoor een spanning ontstaat tussen herkenning en vervreemding. Een werkwijze die de kijker uitnodigt om anders te kijken, voorbij het vanzelfsprekende”.
Op zijn doeken zie je voorstellingen waarin je iets figuratiefs herkent maar inderdaad ook veel rechte lijnen en hoekige afbakeningen, abstract dus. En meestal is het een combinatie van beide. Hier en daar zie ik gezichten maar niet erg herkenbaar. Gestileerd zou je kunnen zeggen. Het zijn verwijzingen naar gezichten. Ook opvallend is de golvende beweging in de menselijke figuren. Alsof het ritme, de beweging in de lichamen belangrijk is. Qua stijl doet het enigszins aan het surrealisme denken.
Al met al sta je voor zijn doeken in grote verlegenheid over wat de kunstenaar heeft bedoeld met zijn voorstellingen. Wel word ik door zijn werk geraakt. Vooral door de kleuren. Die zijn heel raak. Misschien omdat een deel van het schilderij met zwart wit strepen is gevuld. De kleuren komen daardoor sprekend uit de verf. Uitleggen waarover zijn werk gaat zou ik niet durven. Helaas gaf ons gesprek daar geen toelichting over. Tijd tekort.
s’ Avonds sla ik het boek open wat hij me die middag gaf en waar zijn werk in staat afgebeeld. Ik lees er de rest van de avond in en zie dat Robert in zijn carrière nog veel meer gedaan heeft dan beeldende kunst maken. Hij heeft jaren lang aan voorstellingen meegewerkt, bij het toneel en in de dans. Ook heeft hij lange tijd een tijdschrift voor beeldende kunst geredigeerd. Ik krijg steeds meer bewondering voor wat hij allemaal gedaan heeft. Veel heeft hij gereisd en ook een tijd lang in New York gewoond. Het schrijven ging hem goed af in de tijdschriften waar hij aan meewerkte. Het kan niet op. Wat weet ik eigenlijk van hem ? Wat weet ik eigenlijk van zijn kunst ?
In de galerie worden er ook objecten van zijn hand getoond. Maar de betekenis blijft onbekend. Je moet er naar raden. Wel krijg ik steeds meer de indruk dat Robert een buitengewoon actieve kunstenaar is. In een wereldwijde zoektocht heeft hij met tal van andere kunstenaars samengewerkt. Maar nu hij op leeftijd is doet hij het wat rustiger aan. Hij vertelt met een enorme levendigheid over zijn kunstenaarschap in die vele afgelopen jaren.
s’ Avonds, na zijn monografie te hebben bekeken, bedenk ik dat ik eigenlijk nog een week nodig heb om me grondig in zijn oeuvre te kunnen verdiepen. Maar de expositie duurt maar een weekend lang dus dat gaat niet lukken.
Blijft over dat jullie zeker moeten gaan kijken naar deze tentoonstelling waar je in ieder geval gefascineerd vandaan komt en dat is misschien wel de belangrijkste drijfveer geweest bij de kunstenaar toen hij zijn schilderijen, gouaches en tekeningen maakte. Overigens is er ook nog een installatie – zo noem ik de verzameling knipsels maar – van heel wat kleine werken op papier in zwart wit die ook weer aan de buitenrand zijn afgeknipt in rechte en hoekige lijnen en ingelijst in zwart houten lijsten.
Zo laat Robert Broekhuis ons in deze expositie meerdere disciplines zien. BEWEGINGEN, zo noemt hij de expositie. Wat een goede titel is. Zoals hij in de dans is terecht gekomen zo beweegt hij zich ook nu nog, maar dan in de verf. Verf zelf beweegt niet maar je kunt het zo opbrengen dat er beweging in komt.
Tot slot : op tafel ziet u het boek liggen wat Robert Broekhuis over zijn recente werk heeft gemaakt. Het is te koop in de galerie !
Kees Hordijk
29 januari 2025
Geef een reactie